( 1283 ) نَهْجٌ : واضح و روشن . ( 1284 ) المُسْتَعْتَب : كسى كه از او رضايت خواسته مىشود ، مقصود در اينجا طلب رضايت خداوند بواسطهء اعمال صالح است . خطبهء 95 ص 94 ف ( 1285 ) حَاطِبُون : جمع « حاطب » ، جمع كنندگان هيزم ، حاطب ليل : كسى كه انجام دهندهء كارهاى صحيح و غلط است و ضد و نقيض مىگويد . ( 1286 ) اسْتَزَلّتْهُمْ : آنها را به لغزش واداشت . ( 1287 ) اسْتَخَفّتْهُمْ : آنها را سبك مغز كرد . ( 1288 ) الْجَهْلاء : مبالغه « جهل » است . خطبهء 96 ص 95 ف ( 1289 ) الْمَمَاهِد : جمع « ممهد » ، خوابگاهها . ( 1290 ) الازِمَّة : زمامها ، ثُنيت إليه ازِمَّةُ الابصَار : زمام چشمها بسوى او متوجه شد . ( 1291 ) الضَغَائِن : حقدها ، كينه‌ها . ( 1292 ) الثَوَائِر : جمع « ثائرة » عدوات و دشمنىها . خطبهء 97 ص 96 ف ( 1293 ) الْمِرْصَاد : كمينگاه . ( 1294 ) الشَجَا : استخوان يا هر چيزى كه در گلو گير كند . ( 1295 ) الرِّيق : بذاق دهان ، آب دهان . ( 1296 ) شُهُود : جمع « شاهد » ، حاضران . ( 1296 ) غُيَّاب : جمع « غائب » ، غائبان . ( 1297 ) ايَادِىَ سَبَأ : گويند كه سبأ نام « أبو عرب اليمن » است ، وى داراى ده فرزند بود كه هميشه شش نفر را در طرف راست و چهار نفر را در طرف چپ قرار مىداد ، و آنها در واقع به منزلهء دستهاى او بودند كه نهايتا تفرقه شديدى بين آنها افتاد و بعدها اين ضرب المثلى شد براى تفرقه و جدائى . ( 1298 ) ظَهْرُ الحَنِيَّة : كمان . ( 1299 ) اعْضَلَ : مشكل و سخت شد ، معضل شد . ( 1300 ) اخَالُكُم : گمانم نسبت به شما . ( 1301 ) حَمِسَ : شدت گرفت . ( 1301 ) الوَزَغَى : جنگ . ( 1303 ) اللَقْط : چيزى را از زمين برگرفتن . ( 1304 ) السَّمْت : راه . ( 1305 ) لَبَدُوا : توقف كردند ، ايستادند . ( 1306 ) شُعْثاً : جمع « اشعث » ، كسانى كه موهايشان ژوليده است . ( 1307 ) يُرَاوِحُونَ : به نوبت و به ترتيب انجام